06
Gru

Dzieci Hurina Książka wydana w 2007 roku przez syna Tolkiena. Sam Tolkien za życia jej nie ukończył, zrobił to jego syn. Historia opowiadana w Dzieciach Hurina jak i inne dzieła Tolkiena umieszczona jest w idealnie opisanym Śródziemiu a konkretnie w Pierwszej Erze. Akcja tej książki skupia się na głównym bohaterze Turinie i jego siostrze Nienor. Oboje dotknięci są klątwą nałożoną na ich rodziców przez Króla Zła Morgotha. W tym dziele dowiadujemy się, jak pokonany został wielki smok Glaurung. Powieśc zaczyna się w momencie wyruszenia na Bitwę Nieprzeliczonych Łez ojca Turina i Nienor Hurina. W dalszej części matka Turina i Nienor wysyła ich do królestwa elfa Thingola Doriathu. Turin po zabójstwie elfa (racja była po jego stronie) ucieka z Doriathu i przyłącza się do banitów.jakis czas później trafia do małego królestwa ludzi gdzie nieświadom poślubia swoją siostre i nieopodal pokonuje smoka Glaurunga. Książka ta jest rozszerzeniem niektórych wątków z Silmarillionu. Wydarzenia opisane w Dzieciach Hurina dzieją się około 6500 lat przed wydarzeniami z Władcy Pierścieni. Hobbit, czyli tam i z powrotem” został wydany w 1937 roku. Hobbit powstał z opowieści jakie Tolkien wymyślał dla swoich dzieci. Hobbit jest prologiem do późniejszego dzieła jakim jest Władca Pierścieni. W powieści czytamy o przygodach hobbita Bilba Bagginsa, czarodzieja Gandalfa i grupie trzynastu krasnoludów: Thorina, Oina, Glóina, Balina, Dwalina, Fílego, Kilego, Doriego, Noriego, Oriego, Bifura, Bofura, Bombura, którzy wyprawiają się w daleką podróż na wschód do starożytnego miasta krasnoludów Erebor, która została zajęta przez smoka Smauga. Wyprawa ma na celu zabicie smoka i odzyskanie skarbu jaki smoka zagarnął krasnoludom. Jak w każdej powieści skierowanej do dzieci, Bilba i jego towarzyszy spotyka wiele ciekawych przygód, z których zawsze wychodzą cało dzięki pierścieniowi czyniący niewidzialnym, który znalazł Bilbo. Pierścień został znaleziony w jaskini Golluma, tajemniczego stwora żyjącego głęboko w górach. Czytelnicy cenią tą powieść jak i inne dzieła Tolkiena za dokładnie wymyślony i opisany świat, w którym dzieją się akcje jego książek.

05
Gru

Lalka Portret pięknej arystokratki oraz jej stosunek do Stanisława i odwrotnie. Izabela Łęcka jest piękną, młodą arystokratką. Dorastała w dobrobycie, w świecie salonów, pięknych dam i panów. Została wcześnie osierocona przez matkę, jednak ojciec zapewnił jej dostatek. Wyraża skłonność do marzycielstwa, żyje we własnym świecie i nie zna innego życia. Uważa, że została stworzona do tego, by się bawić. Odbiera świat zewnętrzny przez pryzmat własnych myśli – charakteryzuje ją egotyzm. To kobieta obojętna, wyniosła i niezwykle próżna. Nie ma pojęcia o problemach zarobkowych, nigdy nie musiała pracować i martwić się o to. Wychowywana była przez cały czas na damę – zna język francuski i zasady dobrego wychowania. Wolny czas spędza na podróżach. Lubi flirtować i kokietować mężczyzn, chce być uważana za najważniejszą. Nie istniały dla niej pory roku i dnia, jest to jej wyimaginowany świat. Bal charytatywny był okazją do pokazania się i kupienia nowej kreacji, nie interesuje ją los biednych ludzi. Reprezentuje swoją postawą postać narcystyczną. Nie docenia miłości i uczucia Wokulskiego do nie, traktuje go jak dorobkiewicza, lekceważy go i odbiera chęć życia. Traktuje go niezwykle pragmatycznie – myśli tylko o osiągnięciu korzyści wynikających ze znajomości z Wokulskim. Jednak uznaje go jako człowieka pochodzącego z niższej warstwy społecznej. Zaręcza się z nim, gdyż traci innych adoratorów i zostaje namawiana do tego przez swoją rodzinę. W ten sposób bawi się uczuciami Wokulskiego. Łęcka jest ofiarą warstwy społecznej, w której została wychowana. Nie znała innych wartości, biedy i nędzy. Między innymi to usprawiedliwia jej podły charakter. Biografia Wokulskiego – głównego bohatera powieści „Lalka” O życiu Wokulskiego dowiadujemy się z pamiętników starego subiekta i z monologu wewnętrznego oraz z charakteryzowania go przez inne osoby – opinie bohaterów. Bohater jest idealistą epoki przejściowej, jego wczesna młodość przypada na czas romantyzmu, a dojrzałość na epokę pozytywizmu. Stanisław wywodzi się z rodziny szlacheckiej, lecz jego ojciec utracił majątek i herb. W latach 60 był subiektem w sklepie Hopfera, skończył szkołę przygotowawczą – dniami pracował, a nocami uczył się. Dzięki swojej wytrwałości i inteligencji dostał się do Szkoły Głównej. Wówczas to u Rzeckiego miał schronienie. Inni ludzie wyśmiewali jego aspiracje twierdząc, że nic mu w życiu dobrze nie wyjdzie. Metaforą jego życia jest próba wydobycia się z piwnicy, którą zamknęli przed nim subiekci – metafora do sięgania do wyższych warstw, do osiągnięcia pewnej pozycji. On ciągle próbuje zmienić świat i pomagać ludziom, lecz inni nie dostrzegają w tym nic dobrego. Wokulski za młodu bierze udział w różnych manifestacjach, staje przed dylematem czy przerwać studia i brać udział w powstaniu, czy tego nie robić. Jednak zdecydował się na ten czyn i wziął udział w powstaniu. Ojciec Wokulskiego pragnął, aby jego sen zarobione pieniądze odkładał na odzyskanie pozycji, tymczasem Stanisław preferował naukę i przeznaczał wszystkie zarobione pieniądze na książki. Jego osobowość była ukształtowana na literaturze romantycznej, a mianowicie czytał twórczość Mickiewicza. Prowadził eksperymenty, które miały udoskonali życie społeczeństwa – na przykład balon. Chciał w ten sposób zostać naukowcem. Zaciekle angażował się w sprawy polityczne. Sprawy sercowe i zaangażowanie w zaimponowanie kobiecie.Wokulski zostaje aresztowany i zesłany na Syberię – miejsce ciężkich prac. Stanisław przedstawia to miejsce jako rozwój swoich zainteresowań. Przedstawia badania naukowe w zakresie przyrodoznawstwa. Wraca po siedmiu latach i udaje się do Rzeckiego, gdzie ten udziela mu pomocy i daje pracę. Przybycie Wokulskiego do Warszawy zbiegło się w czasie ze śmiercią męża Minclowej. Kobieta bardzo zabiega o względy Stanisława i ten żeni się z nią z rozsądku i zostaje kupcem. Jego małżonka po kilku latach umiera i ten otrzymuje w spadku cały jej majątek, o który będzie cały czas oskarżany. Chce pokazać innym, że jest osobą przedsiębiorczą. Jednak po śmierci żony zamyka się w sobie na świat zewnętrzny i nie widzi sensu dalszego życia. Rzecki namawia go, by wyszedł do teatru, by w ten sposób trochę się zrelaksował i rozerwał. Spotka tam Izabelę Łęcką i natychmiast zauroczony jest jej urodą i od tej pory będzie robił wszystko, by jej zaimponować. Wybiera się na wojnę bułgarską i tam pomnaża swój majątek poprzez działalność handlu z bronią. Według Rzeckiego wyjazd Wokulskiego wygląda zupełnie inaczej, uważa on, iż Stanisław robi to z przyczyn politycznych z misją antyrosyjską. Wokulski pojawia się w akcji po powrocie z wojny, Jest już dojrzałym mężczyzną – ma około 45-46 lat. Jego pytania do Rzeckiego dotyczą głownie stanu majątkowego Łęckich. Postanawia wspomóż ich finansowo – wykupuje weksle, kamienicę, serwis i klacz. Świadomie przegrywa z Tomaszem Łęckim w karty, by ten zarobił pieniądze.

03
Gru

Poetyki humanistyczne Humanizm dążył do ponownego zainteresowania Arystotelesem jako twórcą ” Poetyki”, gdyż na nim opierała się średniowieczna scholastyka. Z ich punktu widzenia Arystoteles i Platon mieli przeciwstawne założenia. Jednakże silne poczucie autorytetu dla starożytności zmusiło ich do poszukiwania sposobu pogodzenia klasyków. W ten sposób powstała teoria literacka, na, którą złożyły się dialogi Platona i „Poetycka” Arystotelesa. U Platona humaniści dostrzegli koncepcję, dzięki której artysta wznosi się dzięki swej twórczości ponad przeciętnego człowieka. Natomiast u Arystotelesa odczytali wykład teorii, stylistyki i gramatyki w literaturę. Literaturę podzielono na: dramat, epikę i lirykę, podzielono ten jednak nie zawsze był konsekwentny. Gatunki regularne zaczęto nazywać arystotelewskimi, a nie regularne niearystotelewskimi. W sztukach plastycznych i architekturze można mówić o renesansie jako o stylu. Problemem ważnym dla renesansowej teorii sztuki i literatury było mimesis. Było to termin określający naśladowanie natury, przedmiotów czynności ludzkich. Jednak nie polegało to na kopiowaniu, lecz na odtwarzaniu indywidualnych i unikalnych przypadków. W średniowieczu powszechny był motyw Chrystusa wręczającego papieżowi klucze, stanowiące symbol władzy duchowej i cesarzowi miecz jako oznakę władzy świeckiej. W rzeczywistości jednak między kościołem, a państwem dochodziło do ciągłych sporów. Najważniejszy wstrząs przyszedł w XVI wieku, kiedy to w 1517 roku Marcin Luter przybił na drzwiach kościoła w Wittenberdze 95 tez o odpustach. Twierdził on, że kościół nadużywa swoich praw,że na ziemi żaden duchowy nie jest w stanie wymazać grzechów i przyszłych kar częściowych. Wystąpienie to poważnie zaniepokoiło kurię papieską. Luter nadal rozwijał swoje poglądy. Głosił zasadę wiary prowadzącej do zbawienia. Twierdził, że wszystkie prawdy można odnaleźć, w Bibli i pominąć nauki Ojców Kościoła.. Zwalczał celibat księży, zakonny, kult relikwii i obrazów. Papież rzucił na mnicha klątwę, a sejm podjął uchwałę o banicji. Wystąpienie Lutra odpowiadało dążeniom wielu państw i narodów do uzyskania niezależności od stolicy Apostolskiej. Skutkiem wojen religijnych był fakt, że jedność wyznaniowa Europy została rozbita. Szerzyły się różnorodne odmiany: luteranizm, kalwinizm, powstała też Jednota Bracka, której poglądy miały charakter antyfeudalny. Niewątpliwe zasługi przypisuje się reformacji dla rozwoju języka polskiego w okresie renesansu. Kościół katolicki w wiekach średnich bronił łaciny, ponieważ nie chciałby używano w liturgii i reologii języków narodowych. Wzrost świadomości narodowej w XV i XVI wieku był powodem konfliktu między łaciną a polszczyzną. W 1564 roku w Królewcu ukazuje się pierwszy słownik łacińsko-polski. Twórcą jego był Jan Mączyński. Pracował on nad słownikiem w czasie pobytu za granicę i opublikował po powrocie do Polski. Autorem pierwszej polskiej gramatyki był cudzoziemiec, Piotr Statorius pochodzący z Francji. Polską gramatykę stworzył Statorius w 1568 roku w Krakowie. Twierdził on, że w języku polskim są określone prawa gramatyczne. Zasługą reformacji było wprowadzenie języka narodowego do tekstów religijnych, to jednak doprowadziło do sporów. Dostojnicy kościelni nieżyczliwi byli wprowadzeniu tej nowości. Z czasem jednak wobec sprzeciwu wiernych zaczęli odprawiać liturgie w języku polskim. Biskup Samuel Maciejowski po polsku przemówił nad króla Zygmunta starego.

02
Gru

Inne wiersze Przemijanie i trwanie – życie jako misja, ziemia jako byt. Akcja rozgrywa się we wsi Lipce, a czas to cztery pory roku, dokładnie 10 miesięcy, od końca września do lipca. Praca na roli była bardzo ważnym aspektem życia każdego chłopa we wsi. Każdy z nich musi zasiać, by móc zbierać plony. Cały czas chłopa ma kontakt z naturą i jednocześnie dba o otaczającą go przyrodę. Boryna przeobraża się w symbolicznego siewcę, gdy Bóg zabiera go do siebie, a ten jednocześnie umiera. Społeczeństwo chłopskie jest niezwykle podzielone, takim miernikiem jest ilość ziemi jaką dany chłop posiada. Dlatego też Jagna wychodzi za Borynę, gdyż on daje jej 6 marg ziemi.”Chłopi” są powieścią o przemijaniu czasu, powtarzalności i zmienności w ludzkim życiu. Chłopi związani są z ziemią od chwili narodzin do śmierci. Ziemia jest dla nich czymś najważniejszym i świętym. Zmiany w porach roku wywierają wpływ na działanie i postępowanie chłopa. Jesień – jest czasem żniw, zbierania plonów, wykopów – inaczej mówiąc jest to czas ciężkiej pracy. Zima jest czasem odpoczynku, wytchnienia od gospodarskich obowiązków. Wtedy to zamiera życie, dni stają się ponure, dominują kolory szarości. Wiosna jest czasem siewu. Czasem, gdzie wszystko budzi się do życia, zarówno przyroda jak i zwierzęta. Chłop ma także dużo pracy. Dominuj kolory jasne i pełne radości. Lato to pora roku, w której jest bardzo ciepło, a wszystkie plony są prawie dojrzałe. Interpretacja innych wierszy Młodej Polski.”Małe auto” G. Apollinaira – wiersz jest przykładem poezji awangardowej. Autor opisuje wydarzenia dotyczące I wojny światowej, w której sam brał udział. Na wojnę wyrusza swoim małym autkiem. W wierszu nie występuje interpunkcja. Utwór przybiera formę pamiętnika ze względu na elementy autobiografii, a budowa wyklucza istnienie strof co jest charakterystyczne dla tego gatunku. Nietypowe ułożenie wyrazów – poezja wizualna działa na oko i wyobraźnię czytelnika. Wiersz, to całość zbudowana na metaforach, które mają ukryty sens. Metafory pojedynczo nic nie znaczą, a razem twarzą logiczny sens. W wierszu pojawia się aluzja do wojny. Sam tytuł „Małe auto” nic nam nie mówi. Występuje niezgodność powiązania tytułu z treścią utworu. Język jest bogaty, występuje symbolizm ze względu na metafory. Kolejnym utworem jest wiersz „Celowanie” w którym opisana jest wojna na co wskazują konkretne zdania. Pojawiają się elementy autobiograficzne, metafory, nie ma zwrotek, język jest wyszukany, czuli obecny jest symbolizm. Podmiot liryczny jest w niewoli w związku z wojną, ale ma nadzieję na odzyskanie wolności. Na duchu podtrzymują go ważne wartości, między innymi Bóg. Zmiana portretu psychologicznego bohaterów nie jest tutaj całkowicie istotna. „Małe auto” i „celowanie” to przykłady literatury awangardowej. Jest wiele przykładów takiej literatury, jednak te są świetnie do niej dopasowane i odzwierciedlają jej podstawowe elementy, przekonania i założenia.